Hoe kun je kinderen positief opvoeden? Waarom zou je kinderen eigenlijk positief opvoeden? Opvoeden tot wat?
Bij het woord opvoeden denk ik al snel aan voeding geven om te laten opgroeien. Net als met een zaadje van een plantje – je geeft het water, het komt op en het groeit uit tot een volwassen plant. Geef je het te weinig water dan verdort het. Geef je te veel water dan verdrinkt het. En als je vervuild onzuiver water geeft dan groeit het plantje ook niet goed en gaat het dood. Het heeft precies genoeg zuiver water nodig. Verder haalt het plantje zijn voedsel uit de omgeving om zijn potentieel te realiseren.
Met een kind is het niet anders behalve dat we de omgeving een stuk ruimer mogen definiëren. Om te floreren heeft het kind fysiek voedsel en drinken nodig. Maar het blijkt dat het kindje ook zonder aanraking en liefde niet kan ontwikkelen. Als het alleen maar negatieve energie uit de omgeving kan halen, omdat er voortdurend ruzie en dreiging heerst, zal het verwrongen opgroeien en zeker zijn volledige potentieel niet kunnen realiseren. En natuurlijk ‘garbage in, garbage out’. Als het kind zich alleen maar kan voeden met negativiteit zal het ook alleen maar negativiteit laten zien.
Dit lijkt logisch en dit is wat we zien in onze werkelijkheid maar ik denk dat we in essentie een kind helemaal niet op kunnen voeden. Niet positief en niet negatief. Als je durft uit te gaan van het principe dat het innerlijk van je gedachtewereld de bron is van het uiterlijk van de fysieke wereld dan is de consequentie dat je niemand kunt veranderen alleen jezelf, dat je niemand kunt opvoeden alleen jezelf.
Hoe je het ook wendt of keert iedereen die je tegenkomt, kind of volwassene, vertelt je iets over jezelf. De wereld is een spiegel waarin je kijkt en je omgeving reflecteert je eigen innerlijk. Dat is de manier waarop we onszelf leren kennen en het helpt ons om ons eigen potentieel te verwezenlijken. En maak je voortdurend hetzelfde mee, waar je zo’n hekel aan hebt, dan betekent het gewoon dat je niets leert, in een rondje draait en niet ontwikkelt. Er verandert niets van binnen bij je. Je komt niet verder en kunt in essentie ook een ander niet verder helpen. Zou je immers zelf veranderen dan zou je spiegelbeeld mee veranderen.
‘Kinderen luisteren niet naar me’. Luister ik wel naar de kinderen? Luister ik wel naar mezelf?
‘De leerlingen tonen geen respect naar me’. Ben ik altijd respectvol naar de leerlingen? Naar alle leerlingen? Heb ik genoeg respect voor mezelf?
‘Leerlingen zijn niet gemotiveerd’. Ben ik zelf wel gemotiveerd om met de kinderen te werken? Ben ik gemotiveerd om te groeien en te leren? Of ben ik vooral bang om te veranderen?
Wees eens eerlijk. Draai het eens om en ontdek wat er echt speelt, vanuit de bron die je zelf bent. Wat is er werkelijk gaande binnen in jou? Dan kom je bij de oorzaak van wat je meemaakt. Zo binnen zo buiten. Jij bent 100% verantwoordelijk voor de situatie waarin je verkeert. Hoezeer je die verantwoordelijkheid ook buiten je zou willen leggen het helpt je niet om verder te komen.
Wat kun je dan als je toch geen invloed kunt hebben op je kinderen? Maar dat is een misverstand. Je hebt namelijk 100% invloed op je kinderen maar niet van buiten naar binnen maar van binnen naar buiten. When you change the way you look at things (or people), the things (or people) you look at change. Wat zou ik anders willen van wat ik in de omgeving zie? Pas dat eens op jezelf toe. Als ik vriendelijk ben zal ik vriendelijkheid zien. Als ik complimenten geef zal ik waardering krijgen. Wat ik geef krijg ik terug. Je kunt je kind niet positief opvoeden als je het zelf niet bent (of er bij kunt, want in essentie ben je perfect). Je kunt niet geven wat je niet hebt. Zorg dat je alles binnen jezelf aanspreekt wat je in de buitenwereld wilt zien. ‘Be the change you want to see in the world’ zoals Gandhi dat zou zeggen.
Heb je hier ervaringen mee, deel ze dan met anderen. Geef je commentaar hieronder. Voor meer Geluk in het onderwijs en de opvoeding.
Voor jouw Geluk, Ton Langelaan
Hoe confronterend het misschien ook is, het is absoluut waar wat er staat in de tekst.
Voor mij betekent het dat tijd voor bezinning en reflectie op eigen zijn en handelen van levensbelang zijn.
Bedankt!
Dag Ton,
Wat jij schrijft, heb ik effectief ervaren. De (r)evolutie is begonnen toen ik van het “spiegelprincipe” gehoord had. Er waren heel moeilijke momenten die periode en het naar mezelf kijken heeft veel veranderd. Zowel ikzelf als mijn houding, als mijn blik naar de leerlingen toe werden zachter. Kleine veranderingen die “vanzelf” gebeurden en die ik soms zelf niet merkte. Ik merkte het wel aan de leerlingen! Jaar na jaar ging ik liever lesgeven, werd mijn voldoening groter.
Groetjes
Lieve
Ik heb een tijd terug een artikel geschreven wat ik graag hier deel, omdat het naadloos aansluit op dat wat ik hierboven lees.
Lieve groet, Jenny
Herontdek je kracht: een kind opvoeden is jezelf opvoeden.
Misschien is het wel de meest uitdagende taak op de wereld: een kind opvoeden. Ook al zijn er talloze boeken over geschreven, met zeker zeer waardevolle tips en analyses, er is niemand die jou precies kan vertellen hoe je je kind op moet voeden. Omdat jij uniek bent. Omdat je kind uniek is. Deze combinatie vraagt om een unieke opvoeding.
Liefde
Kun je je het moment herinneren waarop je je kind voor het eerst in je armen hield? Het moment waarop je, los van de lichamelijke pijn, de eventuele praktische onhandigheden en wellicht wat zorgelijke gedachtes, de verbinding voelde van jou en dat kleine wezentje? Als je je ogen sluit en je een moment daarop concentreert, is het dan weer voelbaar? Zou je het, net als ik, kunnen betitelen als onvoorwaardelijke, eindeloze liefde, die alle verstand te boven gaat? Dit grote veld van liefde is in ons aanwezig. Deze liefde maakt dat we alles aankunnen als het om onze kinderen gaat. Ze draagt ons ten allen tijden. Deze liefde heeft ervoor gezorgd dat er een nieuw prachtig, uniek mensje geboren werd.
Baby’s worden peuters, peuters worden kleuters, kleuters worden schoolkinderen,en zij groeien uit tot pubers en adolescenten alvorens ze de volwassenheid ingaan. Vaak raakt met dit groeiproces iets anders op de achtergrond: het diepe liefdesgevoel wat er was op dat eerste moment. Ik zeg achtergrond, want het is nooit weg. Het is vaak voelbaar als je kind iets doet, wat jou als ouder laat gloeien van trots of laat smelten van binnen. Een grappige opmerking, een prachtige sportprestatie, een overwinning door iets engs opeens te durven. Een dikke knuffel uit het ‘niets’ of de mooie aanblik van een lief slapend gezicht.
Maar wat als die liefde niet voelbaar is? Wanneer we wanhopig zijn en totaal niet meer weten wat te doen? Wanneer het lijkt alsof niks wat we doen helpt? Wanneer er geen land meer met onze kind(eren) te bezeilen is? Draagt deze liefde ons dan ook?. JA, is het antwoord. Deze liefde zorgt ervoor dat de band blijft bestaan en dat we alles wat in ons bereik ligt willen doen, om die band beter voelbaar te maken. Die band, die verbinding van het eerste moment.
De kracht van liefde
De kracht van liefde is de kracht die maakt dat de wereld draait, dat de zon schijnt en dat er elke lente weer nieuwe blaadjes uit de bomen schieten. De kracht van liefde maakt dat kinderen schaterlachend in de speeltuin spelen, los van hoe hun levensituatie er verder uitziet. De kracht van liefde maakt dat we een glimlach krijgen van een bejaarde vrouw achter het raam van het bejaardentehuis, een complimentje over ons haar van de buurvrouw of een knipoog van de buschauffeur.
Liefde is altijd en overal aanwezig. Altijd ter beschikking. Altijd bereid om gegeven te worden.
We maken hier lang niet altijd gebruik van. Soms voelen we het zo weinig. We ervaren dat het moeilijk is liefde te geven, liefde te ontvangen. Wat is ervoor nodig dit veld van liefde, wat we allemaal in ons hebben, te laten spreken?
Zelfkennis
Als we niet weten wie we zijn, is het zeer moeilijk om liefde toe te laten en dus ook om te geven. We denken als volwassene vaak te weten wie we zijn. Maar is dat ook echt zo? Zijn onze gedachtes niet vaak beperkt, eenduidig of aangeleerd?
Als je denkt dat je niks waard bent, hoe kun je dan liefde voelen?
Als je denkt dat je je moet bewijzen, hoe kun je dan liefde voelen?
Als je denkt dat je niks kan, mag of te zeggen hebt, hoe kun je dan liefde voelen?
Geen wonder dat het wonder van de liefde verborgen blijft.
Onze gedachtes gaan vaak met ons op de loop. We leven eigenlijk het leven van onze gedachtes. Als die gedachtes negatief zijn, worden emoties ook negatief en kan de positieve emotie liefde niet doordringen.
Zijn we onze gedachtes of hebben we onze gedachtes? Als we ze zijn, zijn we verloren. Als we ze hebben, kunnen we ze inruilen voor anderen. Als we ze hebben, dan zijn wij dus degenen die de gedachtes sturen, en niet andersom!
Liefde begint met een gedachte. Liefde is een kracht in ons aanwezig die we met een gedachte kunnen oproepen. Liefde uit zich in ieder mens uniek. De unieke kwaliteiten van een mens zijn de middelen waarmee het veld van liefde zich voel- en kenbaar kan maken. Als je weet wie je bent, kun je de liefde in je laten spreken.
Opvoeden
Bij opvoedingsmoeilijkheden komt het er vaak op neer dat het veld van liefde niet (volledig) aangesproken wordt. Er is sprake van een gebrek aan liefde. Niet zo zeer een gebrek aan liefde voor je kind, maar voor jezelf. Als je geen liefde kan voelen voor wie je bent, omdat je niet volledig weet wie je bent, kan die liefde zich ook moeilijk uiten naar anderen toe. De gedachtepatronen, die je je in de loop van je leven hebt eigen gemaakt, bepalen je handelen. Wanneer je gaat ontdekken dat je niet die gedachtes bent, maar ze hebt, kun je gaan kiezen om anders te handelen. In dit geval naar je kind.
Kinderen zijn meesters in aanvoelen van wat er in ouders omgaat. De verbinding tussen ouders en kinderen is zo sterk, die gaat het lichamelijke contact te boven. Een kind voelt het verdriet, de boosheid, de pijn, de onmacht van een ouder. Omdat een kind geen weet heeft van wat er in hem omgaat, uit hij dit op een manier, die vaak als lastig gedrag wordt betiteld. Als een ouder geen of weinig liefde voor zichzelf voelt, is dat wat een kind oppikt. Intuïtief voelt een kind aan dat dat niet klopt. Een kind weet dat alles uit liefde bestaat. Hij is nog zo dicht bij de bron van pure liefde, waar hij was toen hij nog niet geboren was. Een kind zal alles proberen om de ouder duidelijk te maken dat er gebrek aan liefde is. Als de ouder dit niet oppikt, zal het kind zelf dit gebrek aan liefde overnemen, als zijnde de waarheid. Dit is wat wijzelf in min of meerdere mate hebben gedaan als kind. Omdat wij bij onze ouders een gebrek aan liefde voelden. Liefde voor zichzelf.
Onszelf opvoeden
We hebben het gebrek aan liefde in onze levens als waarheid aangenomen en als we goed luisteren, merken we dat er een gevecht in onze binnenwereld plaatsvindt. De liefde, de ware staat van zijn, probeert haar plek terug te vinden.
Het is nodig haar uit te nodigen weer in onze harten aanwezig te zijn. Niet een klein beetje af en toe, maar volledig en altijd!
Als we leren wie we zijn, als we de pracht en praal van ons wezen herontdekken. We kunnen onszelf opnieuw opvoeden, ditmaal niet met gebrek aan, maar met gebruik van liefde.
Het opvoeden van onze kinderen gaat gepaard met het opvoeden van onszelf. Opvoeden is ervoor zorgen dat de persoon in kwestie zichzelf volledig kan ontwikkelen tot wie hij of zij is in volle glorie. Alles wat nodig is voor deze ontwikkeling is al in de persoon aanwezig. Opvoeden is kijken, kijken wat er nodig is om in een situatie het optimale eruit te halen wat er in zit voor alle betrokkenen. Kijken naar de behoeftes van alle betrokkenen. Kijken naar de kwaliteiten van alle betrokkenen. Als je in de rol stapt van waarnemer, zonder oordelen, zie je wat er daadwerkelijk is. De schoonheid ontdekken van dat wat is, geeft rust, geeft liefde de kans om aanwezig te zijn en haar werk te doen.
Prachtige artikelen en zo waar. Ook voor mij begon mijn proces met het soms pijnlijke besef dat het antwoord van de vragen in mij ligt. En…….. dat liefde de bron is van alles.
dank je wel Ton en Jenny voor de mooie bijdragen!
Wouthiera
Beste Ton,
Wat een mooi stuk. Ik geloof er helemaal in.
Het geluk zit inderdaad in de mens zelf. Als wij kunnen bewerkstelligen om onze kinderen/leerlingen dit ook in te laten zien en hen bewust te maken van hun kwaliteiten, dan zijn we volgens mij op de goede weg.
Fijn dat je jouw geluk ook met mij wilt delen!
Warme groet,
Inge
Hoe schrikwekkend het ook mag klinken het is helemaal waar. Soms krijgen we te maken niet alleen met kinderen maar ook met moeilijke mensen die eigenlijk ons irriteren omdat ze resoneren met dat wat wij zogenaamd niet leuk vinden maar vaak realiseren wij ons niet dat dat wat wij niet leuk vinden eigenlijk in onszelf zit. Bedankt voor het delen van jou invalshoeken over deze kwestie.